Minou mag verhuizen na 2,5 jaar. De échte dierenvriend waarop we al lang niet meer hoopten, is dan toch opgedaagd! Ongelooflijk, maar waar: Minou mag eindelijk verhuizen en krijgt een eigen thuis. De adoptanten hebben ervaring met schuwere poezen en voor hen primeert het geluk van de poezen. Als Minou bij hen los komt en ontpopt tot een kroeler zou dat natuurlijk fantastisch zijn, maar is dit niet het geval dan mag Minou bij hen gewoonweg een rustig plekje uitzoeken. Ze zal er in het gezelschap vertoeven van een leeftijdsgenoot. Uiteraard zijn we héél erg blij dat Minou deze kans krijgt! We willen het adoptiegezin extra danken, alsook de meter van Minou die haar financieel gesteund heeft. Hieronder staat het verhaal van de huidige eigenaar.Wij zochten gezelschap voor Amelie, onze schuchtere, bange meid van vier jaar. Ze is vooral heel bang van onbekende mensen, harde geluiden en vreemde geuren. We hadden geen idee hoe ze op andere katten zou reageren maar wilden graag gezelschap voor haar. Zo is ze niet alleen als we zelf niet thuis zijn. Het mocht zeker geen dominante poes zijn die Amelie zou overheersen.In Het Dierenthuisje stelde Sonja ons voor aan Minou, een langharige juffrouw van dezelfde leeftijd als Amelie. Minou woonde al bijna haar hele leven bij Sonja en Peter. Ze is net als Amelie bang van mensen maar ze bleek wel erg lief voor kittens en niet dominante poezen. 't Was meteen duidelijk dat wij Minou een nieuwe thuis wilden geven. Ze leek ons perfect als vriendin voor Amelie en wij hadden er een goed gevoel bij. Dat ze geen knuffelpoes was, vormde voor ons geen probleem. Zelfs al zouden we haar nooit kunnen aaien, onze verwachtingen werden ingelost als de twee poezen iets aan mekaar zouden hebben. Wij zijn de uitdaging aangegaan om Minou te "ontdooien". Dat heeft veel geduld en begrip gevraagd. Maar als je haar tempo volgt, goed kijkt naar wat zij aangeeft en haar de gang van zaken laten bepalen, zie je een wonder gebeuren. Al gauw vond ze haar plekje onder het bed waar ze zich veilig voelt en waar ze voluit kan genieten van aaitjes en knuffels. Wij hebben al uren bij haar onder het bed gelegen en afgewacht tot ze stilaan begon te wennen aan ons, aan haar nieuwe thuis. Door haar niet in de ogen (in haar geval niet in het oog - haar rechteroog is verwijderd toen ze zes maand oud was -) te kijken, haar te negeren alsof je haar niet ziet, konden we stilaan haar vertrouwen winnen. Tot ieders verbazing komt ze nu zelfs dagelijks om aaitjes vragen. Minou is dol op Amelie. Vanaf de eerste dag volgt ze haar door heel het huis. Het is nog geen wederzijdse grote liefde maar hoe meer ze mekaar gewoon raken, hoe beter ze overeen komen. Amelie is vier jaar de baas in huis geweest en dat wil ze niet zomaar afgeven. Wij hebben ervaren dat het loont om een poes tijd en ruimte te geven. Je krijgt ontzettend veel voldoening als ze naar je miauwt voor aaitjes of naar je toe komt om eten te vragen. Minou is het beste bewijs dat een bange volwassen poes helemaal kan openbloeien als ze het nodige vertrouwen krijgt. Ze heeft zich ontpopt tot een vrolijke meid die erg dankbaar is voor wat ze krijgt. Geen twijfel dat ze ons in de toekomst nog zal verbazen. We kunnen haar niet meer missen, ze is ons zonnetje in huis. Dit is het verhaal van Minou.Minou werd aangetroffen als zwerver aan een school te St.Job toen ze ongeveer 6 maanden was. Haar oog zat dicht vanwege een ontsteking. We vingen haar met een vangbak zodat ze de nodige verzorging kon krijgen. Haar oogje was niet meer te redden en werd dan ook weggehaald zodat ze alleszins geen pijn meer zou hebben. Een bijkomende handicap was haar lange haar dat ook al behoorlijk geklit was. We konden Minou onmogelijk terug uitzetten want ze zou haar plan niet kunnen trekken.In de hoop dat we haar nog sociaal konden krijgen met mensen hielden we haar eerst in een bench. Telkens als we haar probeerden te aaien sloeg ze één keer waarna ze het wel toeliet. Na een kleine week begon ze zelfs te spinnen als ze aangeraakt werd. Een kleine maand later kwam er -wonder boven wonder- een geïnteresseerde adoptant opdagen die beweerde haar de nodige tijd te zullen gunnen. Ze had alle begrip voor Minou's situatie en had tijd om met haar bezig te zijn. Een maand later echter kregen we telefoon met de vraag wanneer Minou kon terug komen want ze was "nog steeds" niet sociaal, aldus de adoptante. Ze krijgt nu alle tijd om haar weg te zoeken; sociaal of niet. Minouke zal dus een vaste bewoner blijven tenzij er een échte dierenvriend opdaagt die haar wil nemen zoals ze is. In tussentijd zit ze hier goed en geniet ze van het gezelschap van haar soortgenoten. Vooral van kittens is ze gek. Ze ontfermt zich over hen als een moeder. Zo vindt ze hier dan toch haar draai.  Het Dierenthuisje, december 2009.
  |
Wij zijn een vereniging die volledig bestaat uit vrijwilligers. 